Op weg naar zichzelf valt een mens vaak in dezelfde valkuil. Een gewoonte die hem ertoe bracht naar iemand anders te verlangen, iemand die niet altijd valt en die zichzelf is.
Het was zo koud en eenzaam in die kuil. Hij was altijd bezig eruit te willen. Daarom had hij altijd kuilen nodig.
Diep verborgen in zichzelf begon hij toen te dromen van een wonder. Het was zo diep dat hij het zelf niet eens wist. Hij wilde alleen maar die kuil uit.
Soms lukte dat met ontzaglijk veel inspanning. Mar omdat hij zijn droom nog niet kende, wist hij ook niet hoe te leven zonder inspanning, als een vrij mens en dan viel hij meteen weer terug. Dan kon hij er weer uit willen. Zo hoefde hij niet te voelen dat hij erin zat.
Op een morgen werd hij wakker met een droom nog vers in zijn herinnering. De droom was als volgt: hij viel in een kuil. Dat deed pijn. Hij vroeg om hulp.
Hoewel hij helemaal niemand zag voelde hij dat hij niet alleen was. Hij vroeg om hulp voor de pijn die hij voelde en meteen ging de pijn weg; als door een wonder! Verwonderd keek hij rond of er iemand was, die hem geholpen had. Hij zag niemand. Hij stond op, blij geen pijn meer te hebben. Hij begon de bodem van de kuil te verkennen...
Plotseling was er een stem in hem..., maar ook buiten hem: "Welkom op de bodem van jezelf, je hoeft hier alleen maar te vallen en weer op te staan".
Er waren op de bodem van zichzelf nog vele kuilen. Iedere keer weer had hij om hulp voor z'n pijn gevraagd. Hij was ongemerkt steeds dieper gevallen, van de ene kuil in de andere. Verwonderd iedere keer weer, dat de pijn meteen weg was! Hij hoefde maar om hulp te vragen. Hij werd er blij van! Iedere keer had hij die verwonding toegelaten! Hij ahd een heel goed gevoel, het was een goede droom.
Zo verandert je dagelijks leven langzaam maar zeker. De pijn toegeven, hem voelen. Niet koste wat kost uit de kuil willen komen. Meteen uit de moeilijkheden willen klimmen is gevoelloos worden en eenzaam, zonder dat op te merken.
Eenmaal gevallen op eigen bodem, weet de hulp je te vinden, omdat je er om vraagt. Je vindt jezelf elkte keer weer in die verwondering.
Je wordt iemand anders, die niet steeds valt, maar vaak graag even stilstaat en voelt....
ik vond deze op het internet en wil hem graag delen
Het was zo koud en eenzaam in die kuil. Hij was altijd bezig eruit te willen. Daarom had hij altijd kuilen nodig.
Diep verborgen in zichzelf begon hij toen te dromen van een wonder. Het was zo diep dat hij het zelf niet eens wist. Hij wilde alleen maar die kuil uit.
Soms lukte dat met ontzaglijk veel inspanning. Mar omdat hij zijn droom nog niet kende, wist hij ook niet hoe te leven zonder inspanning, als een vrij mens en dan viel hij meteen weer terug. Dan kon hij er weer uit willen. Zo hoefde hij niet te voelen dat hij erin zat.
Op een morgen werd hij wakker met een droom nog vers in zijn herinnering. De droom was als volgt: hij viel in een kuil. Dat deed pijn. Hij vroeg om hulp.
Hoewel hij helemaal niemand zag voelde hij dat hij niet alleen was. Hij vroeg om hulp voor de pijn die hij voelde en meteen ging de pijn weg; als door een wonder! Verwonderd keek hij rond of er iemand was, die hem geholpen had. Hij zag niemand. Hij stond op, blij geen pijn meer te hebben. Hij begon de bodem van de kuil te verkennen...
Plotseling was er een stem in hem..., maar ook buiten hem: "Welkom op de bodem van jezelf, je hoeft hier alleen maar te vallen en weer op te staan".
Er waren op de bodem van zichzelf nog vele kuilen. Iedere keer weer had hij om hulp voor z'n pijn gevraagd. Hij was ongemerkt steeds dieper gevallen, van de ene kuil in de andere. Verwonderd iedere keer weer, dat de pijn meteen weg was! Hij hoefde maar om hulp te vragen. Hij werd er blij van! Iedere keer had hij die verwonding toegelaten! Hij ahd een heel goed gevoel, het was een goede droom.
Zo verandert je dagelijks leven langzaam maar zeker. De pijn toegeven, hem voelen. Niet koste wat kost uit de kuil willen komen. Meteen uit de moeilijkheden willen klimmen is gevoelloos worden en eenzaam, zonder dat op te merken.
Eenmaal gevallen op eigen bodem, weet de hulp je te vinden, omdat je er om vraagt. Je vindt jezelf elkte keer weer in die verwondering.
Je wordt iemand anders, die niet steeds valt, maar vaak graag even stilstaat en voelt....
ik vond deze op het internet en wil hem graag delen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten